SchrijfJunkie

Vanaf heden niet langer hier..., maar daar -> -> -> klik!

Heerlijk zoevend over de Nederlandse snelwegen, zonder al teveel last hebbende van verschrikkelijke files, liet ik me moed inspreken door de TomTom van m'n lief. De wat blikken maar oh zo zwoele mannenstem begeleidde me succesvol naar het plekje van mijn bestemming, zo dacht ik. Totdat ik eenmaal vol vertrouwen elke wijk werd ingestuurd en het ding me liet keren in doodlopende straten en steeds opnieuw de verkeerde richting insprak. Het heeft wel iets van humor weg als achteraf blijkt dat het 'ding' nog nooit een update heeft gehad.

Waar ik vroeger altijd rustig te laat kwam word ik nu zwaar neurotisch als ik niet op tijd kan zijn. Tien minuten voor tijd kwam ik eindelijk aan op het gewenste adres door de hulp van een wandelende voorbijganger met hondje. Tijdscore: twee uur, terwijl het 'ding' had aangegeven er nauwelijks veertig minuten over te hoeven doen.

Op de terugweg heb ik bijna het 'ding' uit het raam gekieperd, maar vond het bijkans toch nog wel waard om lief ergens in den vreemde uit te gaan nodigen ooit, zodat hij eens kan voelen wat het is om misleid te worden. Ik stel me zo voor dat het ergens in Maastricht wordt. ;-)

Ik weet niet wat voor een indruk ik heb achtergelaten. Snip, maar dan ook snipverkouden met een watterig hoofd heb ik tijdens het sollicitatiegesprek onvergeeflijke hoest- en niesbuien gehad. Toch heb ik een poging gedaan om een vrolijk daadkrachtig vrouwmens neer te zetten die niet bang is om een en ander op te pakken en zelfs cursussen te willen volgen, mocht dit benodigd zijn.

Ik kan dus nog niet vertellen wat de uitkomst van deze halvegaren meeting is. Ik hoop dat ik na 25 augustus nog net zo hard kan lachen als toen ik mijn lief vanavond bij thuiskomst halfgierend in de armen sloot…

Het is een vijfsterrenpark ergens in een oud dorpje zuidelijk in Turkije, waar ik me de afgelopen week bevond. Een riant complex met alles erop en eraan. Vanuit ons villa-appartement dook ik 's morgens direct in een zwembad voor het huisje dat in de vorm van een beek met pittoreske bruggetjes stroomde door het gehele villapark.

Het is er net een paradijs op aarde. Zelfs het weer werkte mee, aangezien het elke dag wel een graadje of 44 was. Als ik het warm kreeg, dook ik gewoon eventjes het zwembad in waar ik door mijn neefjes geen rust kreeg als ik een poging waagde om eens te luieren op een luchtbed of zwemband. Ze kieperden me er zo van af, tot grote hilariteit van mezelf en de rest van de familie. We waren met een grote groep van vijftien man sterk.

Aangezien het all-inclusive kaartje toestond dat je de hele dag ongelimiteerd kon drinken en eten, heb ik het idee dat ik vrijwel continu aan een infuus met ofwel bier ofwel cocktailtjes heb gelegen. ;-) We hebben genoten van barbeque's, Azisch en Mexicaans eten op het park zelf, maar ook het buffet was riant, zowel des morgens als des avonds.

's Avonds was de verlichting zo miraculeus dat je dacht terstond te zijn overleden en in de hemel terecht was gekomen. Loom vakantievierend zaten we dan met z'n allen nog uit te buiken en na te genieten van een wijntje.

Het was maar goed dat de bedden ietwat hard waren, want dat stond je niet toe 's morgens te lang in je bed te blijven liggen. Binnen in de villa's was er airconditioning, wat waarschijnlijk de reden is dat ik nu snipverkouden rondloop.

Het enige minpuntje, eigenlijk, was de vlucht ernaar toe. Het duurde te lang, de consumpties waren te prijzig en er was te weinig animatie aan boord van het vliegtuig. Krap gezeten was dat afzien. Maar who cares?

Ik zit hier nu een beetje onwezenlijk na te sudderen. Zelfs lief heeft nog geen zin om met zijn benen terug op de aarde te belanden....

Van de week drong het eindelijk tot me door, daar temidden in de verbouwingschaos van familie. Ik ben er allergisch voor geworden. Vroeger, kochten mijn ouders namelijk huizen om ze vervolgens op te knappen en te verhuren. Meestal omdat eronder dan een garage was gelegen die kon dienen als opslag voor de winkel die mijn ouders in de elektrotechniek bestierden.

Ik zat dus als klein kind altijd ofwel in een étalage die veranderd moest worden ofwel in een bouwput dat grandioze en rigoureuze aanpak verdiende. En ik voelde me in die tijd altijd zo unheimisch. Verstoken van toewijding. En dan die chaos. Het later mee moeten helpen. Ik zag eigenlijk nooit de voordelen, behalve als het eenmaal klaar was, dan kon ik tenminste de aandacht van mijn ouders weer eventjes vasthouden.

Ik kan echter wel zeggen dat qua verbouwingen ik al heel snel zie hoe het ook beter kan. Met ruimtelijk inzicht de mogelijkheden ten volle kunnen benutten. Ik heb echter de drang om te verbouwen geheel achter me gelaten en stap eigenlijk liefst zo een nieuwbouwhuis in om die volledig uit te wonen.

Mijn ouders hebben dus een heel arbeidzaam leven achter de rug. En zijn nu met hun gezondheidsklachten vrijwel op alle plekken waar scharnieren plaatshebben 'versleten'. Ik vind dat een verschrikkelijk nare bijkomstigheid. Ze lijden immers veel pijn en hebben niets anders dan altijd keihard gewerkt. Want geen centjes om verbouwingen te laten doen.

Toch hebben we met elkaar en met alle hulp altijd de grootste lol gehad. Van het elkaar compleet in de zeik nemen tot aan de pauzes waarin we met z'n allen mijn vers gemaakte soep met brood proefden. Het was wel een gezellige tijd, dat dan weer wel...

Vandaag mocht ik me super-de-luxe laten verwennen door een schoonheidsspecialiste. In het heerlijke vooruitzicht daarvan, want dol op kappers en gefrunnik aan mijn persoontje, heb ik 'thé works' laten doen. Inclusief make-up, waarvan ik nu nog dik opgezette ogen heb, neem ik me voor om dit zo eens in het kwartaal te herhalen. Dat kan, want ik heb een grandioze deal gemaakt dat ik de website van de salon eens drastisch ga aanpakken. Zo komt dit meiske de winter wel weer door.

Ik vleide mezelf neer op de weelderige ligstoel en liet los. Het lekkerst waren de massages en de vochtige warme handdoeken die alle stress van de afgelopen tijd wegvaagden als ware het een onbetekenend wolkje aan de horizon.

Twee jaar geleden heb ik ook zo'n luxueuze verwendag gehad in het Oranje Hotel te Noordwijk. De hele dag was het feest, want het begon er al mee dat je lekker mocht rondbanjeren in een oversized badjas. Alle verwennerijtjes die zo'n dagje met zich meebrengen heb ik die dag gehad inclusief een scrubbing, een zwempartij, sauna en tot slot een geweldige afsluiting met een rondje champagne. We kwamen halfdronken en rozig van de slaap weer thuis.

Zo voel ik me nu dus ook. Vermoeid, loom en slaperig zonder vandaag ook maar enige lichaamsinspanning te hebben verricht. Maar ik zag en ondervond dat het goed was...

Wat zijn de voordelen van een vakantie op de camping eigenlijk? Het dromen erover, of het daadwerkelijke kunnen pakken en denken dat je ergens elders aan het genieten bent? Dat je de ontspanmodus eens aan kunt zetten? Mijn vakantiedromen zijn veranderd, zeg ik, ze veranderen continu, want ben nogal een verandermiep.

Waar ik vroeger jaren heb genoten van campings met te beginnen een tentje, vervolgens een vouwcaravan, toen een gewone caravan en vervolgens een camper liet ik dat helemaal los in mijn 'twenties'. Ik was het beu dat primitief handelen.

Op de camping is het geijkte beeld dat men met een wc-rol en overige aanverwante artikelen onder de arm naar het toilet loopt. Op sommige toiletten, en dan doel ik op die in Frankrijk, onverhoeds en louter een poepgat te vinden, waarin je moet mikken. Ja mikken. En de geur die dan opstijgt. Misselijkmakend. Met het risico dat je kleding direct de wasmachine in kan, want je houdt het beslist niet schoon en droog. Natuurlijk is daar ergens in dat duistere gat een voorziening voor geschapen, zodat je nooit lang hoeft na te genieten van je toiletbezoek.

Ik kan me herinneren dat we meestal de eerste drie dagen reeds door onze schone kleding heen waren, want smeerpoetsen. We gleden bij het beklimmen van de berg naast de camping zeker en vast wel eens uit. Of vielen ergens in het water bij het schotsje springen. Echt schoon waren we nooit. En de nachtmerrie van ons moeder die tegen dat soort dingen niet opgewassen leek.

Lief stelde onlangs voor een heel klein bungalowtentje aan te schaffen. En dan zie ik in mijn herinneringen weer die arme mensen tijdens het opzetten van het geval. Bij voorkeur bij stormkracht 6 of 7. Niet te doen dus, maar ik heb het ettelijke keren mogen meemaken. Alhoewel het uit vilein leedvermaak wel weer leuk is om naar te kijken, dat dan weer wel.

Lief ziet dat al helemaal zitten. Klein warmhoudsetje, een krat bier, twee fietsen, een waslijntje gespannen met je schone slipjes. Hetgeen ik thuis op mijn balkon nog niet eens buitenhang. En wij samen die half uit de tent liggen te schuilen tegen de overvloedig schijnende zon. Half flesje bier in de hand, terwijl je bruine bonen eet uit een pannetje. "Nee," gilt mijn brein. "Alles liever dan weer terug naar af!"

In mijn herinneringen was het er altijd wel vreselijk gezellig. Zo heb ik ooit eens een kampvuur meegemaakt, met een jolige gitarist die ons begeleidde in de typische campingsfeer- en liedjes. Aan het eind van de dag zagen we een twee-jarige peuter dronken strompelen terwijl lurkend aan een bijna lege Whiskeyfles. En sommige mensen maar geamuseerd zijn daaromtrent. Ik vond het in- en intriest.

Geef me dan het hotel- of parkleven maar! Of nog beter: dan maar geen vakantie. Ook beter voor mijn geweten…

Het staart me aan. Dat bruine ding daar. In de verte. Onbereikbaar als het is. Ik heb er afstand van genomen. Zelfs de verslaving kan me er niet langer toe brengen om die Buys' dingen nog langer aan te schaffen. Terwijl er ooit een tijd was dat mijn moeder mijn kledingkast opende en er een hele lading lege dozen negerzoenen over haar heen stortte. Zo erg was het destijds. Ik kocht ze van mijn zakgeld. Het enige snoepje dat ik lekker vond als tiener.

Ik ben eigenlijk helemaal geen zoetekauw, moet je weten. Ik heb eigenlijk liever een brokje kaas, of worst. Nog liever: een patatje oorlog. Zelfs een lekkerbekkie kan me bekoren. Snoepkonterij of suikers kunnen me eigenlijk niet goed jeuken.

Toch is er ooit -in een heel ver verleden- een foto van mij gemaakt terwijl ik in het kleine uitklapbare keukentje van de caravan uit een suikerpot sta te lepelen en er heerlijk van stond te snoepen. Onbewust van de camera achter me, werd mijn naam geroepen en werd ik voor eeuwig vastgelegd op de gevoelige plaat. Ik zal hier vandaag een foto van posten. Als bewijs. Nog eventjes zoeken in de oude dia's die ik onlangs kreeg.

Het kon de pret ook niet drukken toen ik in de late jaren tachtig een snoepwinkeltje had samen met mijn moeder, met van die mooie bonbons, die ik allemaal inpakte in mooie doosjes als de klant erom vroeg. Of de overige mooie en leuke momenten dat ik snoepcadeautjes inpakte en opleukte.

's Morgens bij het binnentreden van de "Snoeperij" zoals we het noemden, rook je de suikerzoete lucht al. Zelf begon ik er aan het eind van de dag ook naar te ruiken. Dropjes, zuurtjes, snoepjes die per stuk vijf cent kostten verkocht ik er.

Ik kan me herinneren dat kleine kinderen minutenlang stonden te staren naar al het aanwezige lekkers en geen keuze konden maken van de vijfentwintig centjes die ze mochten spenderen in mijn winkeltje.
Ik weet ook nog goed dat er elke dag voor ons winkeltje drie volle rijen klanten voor de deur stonden. Man, wat was het druk gedurende de pauzes van de drie omliggende scholen.
En man, wat had de familie ook altijd veel zin om bij mij langs te wippen voor een kopje koffie en een gratisch zakje snoep.

Toen ook al was het enige snoepgoed dat me kon bekoren: de negerzoen. En dan alleen die van Buys. Geen enkel ander merk smaakt en proeft zo lekker. En nog steeds kwijl ik bij de gedachte ….

Update 03-08-2010 om 15:25 uur: helaas sta ik op de film die nog niet op de computer is verwerkt. Ik blijf jullie dus deze nog schuldig. Dan maar een andere dia: 3x raden wie ik ben... (De winnaar krijgt een halve vulkoek.)

Sorry, ik ben even niet te genieten! Ik vind het allemaal maar omslachtig. Overal staan computers. Overal is de kennis volop aanwezig. Maar niet één blijk van connectivity. Van verbinding. Van in één klap alles van je weten. Ik heb er al eerder voor gepleit. Dat is: ik zou graag willen dat die verdomde bureaucratie nu eens vervangen werd door daadkrachtigheid. De omslachtige ambachtelijke uitzoekerij eens vervangen door daadwerkelijke slagvaardigheid.

Ik vraag me af: welk een moeilijkheid is het om al je gezondheidsdata, al je financiële gegevens, al je persoonlijkheidsgegevens op één identitycard te zetten?

Lijdzaam wacht ik weer af, tot de volgende brief mijn brievenbus inglijdt, die hopelijk goed nieuws gaat brengen omtrent de status van vacatures waarop ik heb gesolliciteerd. Hopelijk heb ik weer die ene scorende brief kunnen schrijven die overtuigend genoeg is om een Human Resources specialist op de idee te brengen dat ik de 'juiste man voor the job' ben.

Het is sowieso lang geleden dat ik het laatste gesprek voerde. Aan de ene kant begin je dan weer met een schone lei, maar aan de andere kant stuiter ik van de zenuwen. Terwijl het niets moet uitmaken wie je voor je hebt, denk ik dan altijd maar. Ik probeer altijd op elk niveau een zinnig maar ook leuk gesprek te voeren. Edoch lijkt het tijdens sollicitatiegesprekken erop dat ik te veel en te graag wil, wat natuurlijk nooit goed is. Je moet casual eventjes lichtjes aanstippen dat jij de beste bent van al die mensen die ook deze functie ambiëren. Die ook op de proppen mogen komen.

Het is het wachten waar ik niet goed in ben, het continue afwachten tot een ander eens klaar is. Ik vraag me af, of ik de enige ben die daar zo een last van ondervind?

Vandaag heb ik een simpele bancaire actie uitgevoerd en het kost me vijf (ja, 5) werkdagen om het resultaat ervan te kunnen zien. Belachelijk! Van de week heb ik een nieuwe mobiele telefoon aangevraagd en het duurt zes (ja, 6) weken voor ik uitsluitsel krijg of ik er via de verzekering in aanmerking voor kan komen.

Soms vind ik dat soort zaken niet te 'handlen'. Ik kan er niet mee omgaan! Ik wil snel, ik wil nu, ik wil meteen....

Zonet ondervond ik dat mijn 'about me'-pagina in het geheel is gekopieerd ten behoeve van een eigen designbedrijfje. Daar kwam ik achter toen ik de stats van mijn site DoeMijOokEenWebsite.nl er eens op nasloeg. Ik ga hier de naam van dat bedrijf niet roepen, want dat schenkt hem alleen maar lezers, maar ik heb wel een heel dreigend e-mailtje gestuurd en hem dringendst verzocht binnen twee dagen de site tekstueel aan te passen.

Dat noopt me tot het nemen van maatregelen. Zie hieronder voor de bijzonderheden.

Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.

Zelfs mijn huisarts vindt me rijp voer voor de pyscholoog. Zo ondervond ik vanmorgen. Met wat vage klachten stapte ik vanmorgen binnen. Extreme moeheid maar dat komt vast door het warme lome weer, last van mijn maag wat ik stiekem aan een continu gevoel van verliefdheid wijt, en de resultaten van het goede leven dat ik pleeg te leiden.

Huisarts, die overigens een toffe kerel is, al bezoek ik hem niet zo vaak, want ik zie hem liever gaan dan komen, komt zelf graag tot de kern der zaken. Hij stelde voor dat ik met mijn eeuwige ge-jojo qua gewicht een zielendokter mag gebruiken die me ervan langs gaat geven. Die wellicht een stok achter de deur kan zijn voor mijn genotszucht en altijd alles maar toestaan aan mezelf. En vervolgens in samenwerking met een diëtiste kan zorgdragen voor iets waar ik nog niet helemaal achter sta. Voor mijn gevoel. Daar heb ik dan drie weken voor om er alvast aan te wennen.

Ik schrok namelijk van het feit dat hij een psycholoog te berde bracht. Voor mijn gevoel is er namelijk niets mis met me. En huiver ik een beetje om mijn zieleroerselen bij een ander op tafel te gooien. Daar heb ik een weblog voor namelijk! ;-)

En al zeg ik het zelf; het valt nog mee mensen, ik lijd dan wel aan overgewicht, maar men noemt me nog steeds mollig. Schijnbaar. Ik zou zeggen, liever een gezellige dikkerd dan een magere chagrijn. Maar da's natuurlijk niet steekhoudend.

Ik moet eens leren streng voor mezelf te zijn. Zonder daarbij hulp van een ander nodig te moeten hebben. Dat is het enige steekje dat los zit in mijn brein. Ik ben namelijk geen emo-eter. Geen gefrustreerde kip, die zoals ik wel eens op tv zie, eerst een pot jam opeet en vervolgens een hele worst en de rest, ofzoiets. Ik eet uit verveling en omdat ik het lekker vind. Doodgewoon genotszucht dus.

Nu moet ik dus hele drama's gaan verzinnen om aan die zielenknijper te kunnen vertellen, want in 't echt kan ik niets bedenken wat een euvel is waar zo een man of vrouw zich over zou kunnen gaan buigen.
Help je me mee te fantaseren?

Van beroep was ik ooit eens een directie-secretaresse. En een ordelijke. Het was waanzinnig hoe een pietje precies ik altijd was. Of het nu kwam door het perfectionische zelfbeeld dat ik had, of door de eisen van mijn werk destijds, ik weet het niet. Maar ooit, in een vorig leven, was ik niet chaotisch. En ik weet niet meer wat er gebeurd is dat dat veranderde. Ik kan mijn vinger er niet opleggen, behalve misschien dat ik de leeftijd van veertig bereikte.

Volgens mij gaan er dan andere wijzers tikken en word je luchtiger. Noem het een vervroegde midlifecrisis. A female touch of the chaos theory. Alhoewel ik me de ernst van het leven ook wel eens aan wil trekken, dat dan weer wel. Maar je moet het zo zien, ik zit temidden van een chaotische wereld, mijn huiskamer, mijn stekje, liefst de gehele dag aan de iMac leuke dingen te doen. En alles wat daaromheen gebeurt is bijzaak. Ligt er dus als complete wanorde omheen. Ik zie het niet, of ik wil het niet zien. Het heeft geen invloed op me, of misschien wel, maar alleen dan als ik het op het laatste moment kan oppakken. Omdat ik dan wel moet.
Zo schaam ik me niet eens meer als er bezoek komt binnenwandelen. Ik zeg alleen maar dat ze niet op de chaos moeten letten. En dan antwoorden mensen heel wijselijk: "welke chaos?"

OK, het valt heus wel mee. De chaos ligt vooralsnog achter gesloten deuren, zoals kledingkasten die ik ooit aan stringente eisen te voldoen moet gaan opruimen. Ladekasten die altijd en eeuwig een rommellaatje zijn. De vaat die zich altijd en eeuwig op schijnt te moeten bouwen tot een berg.

Toch kan ik altijd alles weer terugvinden. Ik heb een 'Elephant's memory'. Zo bedacht ik me vandaag toen ik dringend iets op moest zoeken ter verantwoording aan een derde en het niet kon terugvinden. Juist omdat ik onlangs mijn toko had opgeruimd....

Terwijl we daar zo liepen, hij met een stok, moeizaam, stapje voor stapje, en af en toe gevaarlijk overhellend naar instabiliteit, werd mijn hersenpan vervuld van 1001 zorgen. Plots had ik de neiging om op mijn knieën te gaan en spontaan een verklaring van mijn liefde af te leggen. Daar, midden op straat, maar bedacht mezelf. Het zou wel raar staan, zoiets. De chauffeurs van voorbijzoevende auto's zouden allen met hun vingers naar hun voorhoofd wijzen. En ook mijn pipa zou het geen goed doen, meende ik.

Ik weet niet in hoeverre je een ander moet lastigvallen met je eigen emotionele status en gedachten. Wellicht maak je er alleen maar slapende honden mee wakker. Die van de angst voor zijn dood. Zijn overlijden. Die nog helemaal niet aan de orde is, maar waar ik wel al maanden, nee jaren, mee loop te worstelen. Op dat moment wilde ik alleen maar dat we snel ter plekke zouden zijn waar de bus ons zou kunnen oppikken en ons thuis zou afleveren. Opdat hij wat minder moeite zou ondervinden met zichzelf voortbewegen.

Even stond hij stil, en hield zich vast aan een de tralies van een hek van de omheining van een bedrijf. Ik liep door in onwetendheid. Plots merkte ik dat hij er eventjes niet was en mijn adem stokte. Snel keek ik terug naar waar hij zijn kon en vond hem volledig buiten adem van de zonet gewandelde route. Een kippenstukje. En weer liep mijn hoofd vol. Vol van beroering. Een gevoelsexplosie die zich geen uitweg gunt.

Twee kilometer liepen we in langzame tred door. Iedere keer moest ik mijn pas inhouden omdat hij niet in staat was me bij te houden. Iedere keer weer stond ik even stil en liet hem me inhalen.

Met tranen in mijn keel kwam ik aan bij de bushalte. Waar bleek dat de verwachte buslijn was opgeheven. Een nieuw en voor ons ondoenbaar traject was ingezet. Ik plantte hem neer op het bankje van het bushokje daar bij de IKEA in Spaarnwoude en kocht binnen een ijsje voor ons en belde mijn moeder die ons beiden kwam afhalen met de auto.

De hele dag voelde ik me naar. De hele dag zat ik met tranen in mijn broek voor me uit te staren....

Altijd en eeuwig ontevreden zijn is ook maar een kunst. Zo ondervond ik vanmorgen. After all, blijft er altijd wel wat te wensen over. Is je gezondheid niet goed, dan wil je, nee eis je, dat wel. Bestaat er geen liefde in je leven, dan ben je wanhopig op zoek naar iets wat reeds binnenin je is besloten. Is het gebrek aan teveel geld een reden, dan voel je je miserabel en heeft dat later misschien zelfs gevolgen voor hart- en vaatziekten, zo las ik op nu.nl. Alsof je altijd op zoek bent naar die schat die ligt verborgen aan het eind van de regenboog. Dus je kunt wel nagaan dat die ongelukkige omstandigheid diep in je wortels zit te wroeten en zich een uitweg baant naar daar waar je het niet wilt hebben. Je humeur.

Mijn humeur behoeft aandacht. Dagelijks, per uur, per minuut, want ik ben een zweefteef tot en met. Ik lijd aan hevige stemmingswisselingen die me van slag brengen en soms tot op de toppen van mijn kunnen breken. Ik doe er van alles aan om dat tegen te gaan, al geloof ik dat het ietwat in mijn karakter ligt om voortdurend ups en downs te hebben. Mijn lief vindt het wel vermakelijk, zegt 'ie, want hij treft nooit dezelfde gelijkmatige bui aan, maar het is altijd wel anders. Hij vindt het amusant om de taak op zich te nemen erover te praten. En dus doen wij dat vaak.

Vanmorgen las ik: "Wens niet dat wat gebeurt, gebeurt zoals jij dat wilt, maar wens dat het gebeurt zoals het gebeuren moet, en je zult gelukkig zijn!" (-Epiketos). Ik ben altijd heel erg bezig met dingen naar mijn hand te zetten, maar op ongeloofloze wijze ontstaat er dan een situatie die niet precies is zoals ik het gedacht had dat het zou zijn, maar misschien een tikkeltje anders en nog beter.

Soms zodanig dat ik ervan versteld sta dat het zo mag gebeuren.

En dat noem ik een gelukstreffer...

Ja, het zou verboden moeten worden! Vakanties. Ik word er niet blij van. Mijn leesvoer is weg, ook op vakantie waarschijnlijk, en ik krijg hiervan geen ene inspiratie. Al dagen sla ik er andere weblogs op na en krijg geen input. Geen feedback. Geen interessante zaken waardoor ik mijn leven over kan peinzen. Vertwijfeld vraag ik me af of de Blogosphere een vroegtijdige hersenloze dood is gestorven. En of mensen daarna de boel weer op poten gaan zetten.

En dan mijn mailbox, ook zoiets, ook helemaal leeg. Op den dag krijg ik hooguit nog tien e-mailtjes. Die kan ik op mijn sloffen aan, jongens, dus hurry up met dat verdrie-overgehaalde vakantievieren. Tussendoor verveel ik me wezenloos. Je kunt toch niet plots van me gaan verwachten dat ik dan maar het huishouden ga bijhouden, ofzoiets? Of erger, dat ik me houd aan de belofte om wel anderen te voorzien van zelfverzonnen dramatische wendingen en/of plots om maar aandacht te krijgen in mijn leventje?

Wat is er eigenlijk zo leuk aan vakantie? Ik vind het altijd maar een stress. Je moet notabene verzinnen hoe je elders op armetierige wijze je bestaan voortzet. Je moet koffers pakken. En als je dan ook nog van het miserabele kaliber bent zoals ik die per se niets wil vergeten, dan ben je de week daarvoor lijstjes aan het opstellen. Lijstjes, alsof je werkt? Alsof het werk is, verdomme! Voor elke dag een leuk en make-overgelijkend kledingstuk kunnen dragen. Geheid dat ik mijn babydoll en tandpasta ga vergeten. En je moet ervoor zorgdragen dat je dan tenminste je paspoort en inentingspapieren bij je draagt. Hetgeen inhoudt dat je dan gaat piekeren welke tas je meeneemt naast koffers. Je wilt, after all, toch een beetje representatief op reis. En dat nekt me. Chique reisplannen uitvoeren. Dat bestaat nl. niet.

Ja, en dan ben je eindelijk op vakantie. En de eerste drie dagen hartstikke ziek. Hoofdpijnen. Koortsig gevoel. Je slaapt alleen maar. Je wilt eigenlijk helemaal niets. Alleen maar wegrotten op bitcherige wijze. Totdat je na die tijd weer wakker wordt en dan heb je nog zo weinig tijd om alles te gaan onderzoeken en uitleven. Eigenlijk wil je daarna alleen maar op terrasjes hangen, met liefst een cocktailtje à la 'Sex on the beach' en uit eten, want koken, daar prakkeseer ik niet over gedurende de vakantie.

En dan kom je terug. Geheel gebruind, koffer een grote puinhoop. En dan kan je gaan wassen, ophangen, en strijken en opvouwen. Alsof je dat leuk vindt om te doen. Dan kan je net zo goed je kleding allemaal weggooien en helemaal opnieuw beginnen, want je bent toch zo goed als twee maten aangekomen. Kleding pas je niet meer. Weg ermee.

Ternauwernood ga ik dit overleven, maar eigenlijk vind ik de tussenliggende tijd geen moer aan. Wordt er van mij eigenlijk wel verwacht dat ik blijf presteren op dit weblog? En zo ja, waarom eigenlijk? ;-)

Omdat ik vind dat ik elders nog mooier moet kunnen schrijven, check ook eens: PixelPrinses.nl en later deze week: AnnieS.nl/columns/. Oh, ja, en aarzelt niet om te reageren...

Plots stond ik daar te balanceren en voelde ik me eventjes niet goed worden. Het leek wel of mijn benen niet meer wilden. Ze aarzelden. Ik werd duizelig. Voelde me eventjes niet scherp. Een vleugje misselijkheid kwam me opzetten. Ik wankelde en keek wanhopig om me heen of ik me ergens aan kon vastklampen. Dus sprak ik mezelf moed in: "Lopen, tutje!"
Stapje voor stapje ging ik verder, hield me vast aan de leuning. Liefst had ik twee handen aan diezelfde balustrade vastgehouden, maar dat staat zo sukkelig. Onvast en instabiel daalde ik de trap af, daar over dat treinstation heen. Het traject Spaarnwoude-Amsterdam Centraal is daardoor niet mijn favoriete bezigheid, maar je kunt er de auto zo lekker gratis kwijt. En nooit eerder heb ik me zo tuttig gevoeld als vanmiddag daar bovenaan de trap.
Ik weet nu wat het is, ik lijd aan hoogtevrees. Is daar een anonymous group voor afkicken voor ...?

Zo'n drie jaar geleden kreeg ik deze iPhone van mijn broer wegens heldendaden mijnerzijds. Een 2G, die geïmporteerd uit de VS natuurlijk door mij persoonlijk unlocked is en bovendien jailbroken. Met enige jalouzie bespeur ik nu dat anderen het felbegeerde iOS4 reeds in hun bezit hebben en daar geweldige dingetjes mee kunnen doen. Het leukste lijkt me de video-conferencing als je telefoneert, want dat is als ik het goed begrijp, één van de nieuwe features.
Waarschijnlijk is het de moeite niet waard om iOS4 op deze iPhone te zetten en ga ik die uitdaging dus ook maar niet aan. Het zit me echter wel een beetje dwars, want wil graag met de allerlaatste snufjes behept zijn. Noem het verwend, maar het is dan ook een must-have. Ik bedoel, wie heeft er nu geen iPhone?
Ik ben echter te gehecht aan dit ding, om alweer een nieuwe versie van de iPhone te ambiëren. Ik vind het al prima dat ik met deze een screenshot (dankzij Micheline) heb kunnen maken van de front-end.

Toen ik nog een baby was, werd ik voor korte periode wegens opgezette schildklieren opgenomen in het ziekenhuis. Mijn vader herinnert zich uit die tijd vooral dat hij het vreselijk zielig vond om me zo klein als ik was te zien liggen aan allerlei slangetjes en buisjes wegens testen en het toedienen van medicijnen. Bij het verlaten van het ziekenhuis ontstonden er allerlei plekjes op mijn huid, exzeem, die blijkbaar tot groot venijn doordrongen vanuit de kern tot in alle hoeken van iedere porie. Kleine nageltjes die in onmacht oncontroleerbaar en tot bloedens toe uithaalden. Omdat jeuk pijn doet en er rode striemen en vers geopende wonden ontstaan. Het ritueel zichzelf steeds herhalend totdat ik blijkbaar de leeftijd van achtentwintig bereikte. Plots was het over. Opeens was ik er overheen gegroeid. Littekens die nog steeds een miserable memorie hebben. Die nog steeds pijn doen...

Ik herinner me een vakantie met slagroomwafels, versch ontdekt talent voor badminton, en schotsje springen. Waar we voor het eerst logeerden in een klein hotelletje in een pittoresk dorpje in Stumm, Oostenrijk. In het restaurant werden toen noeddels geserveerd die we met heftig wapperende neusvleugels, want als wij iets niet lekker vinden dan bewegen die, tot ons namen. Misschien ook omdat we ons voor elke maaltijd om dienden te kleden, iets wat we normaliter op een camping natuurlijk nooit deden. Van bergliften naar sneeuwhoogten in de zomer. Alwaar je dan een huppelende Maria uit 'The Sound of Music' zou verwachten die zingend voorbij kwam. Vergeef me die laatste herinnering. ;-)

Zie hierboven het fotootje van een mogelijke omgeving van een rivier in Oostenrijk. Picture: twee ondeugden van kinderen die van het ene schotssteentje sprongen naar de volgende, om niet altijd droog te belanden aan de andere kant van het water. Wat natuurlijk de grootste lol gaf. Het was het lef. De durf. Het water dat een vrolijke uitdaging voor ons betekende. Het niet erg vinden om in die hitte nat te worden. Maar bovenal de mogelijkheid om nog als kind en dus als spring-in-het-veld door het leven te mogen gaan. Tja, vakantie, zucht....