Wachten, altijd maar wachten...
Lijdzaam wacht ik weer af, tot de volgende brief mijn brievenbus inglijdt, die hopelijk goed nieuws gaat brengen omtrent de status van vacatures waarop ik heb gesolliciteerd. Hopelijk heb ik weer die ene scorende brief kunnen schrijven die overtuigend genoeg is om een Human Resources specialist op de idee te brengen dat ik de 'juiste man voor the job' ben.
Het is sowieso lang geleden dat ik het laatste gesprek voerde. Aan de ene kant begin je dan weer met een schone lei, maar aan de andere kant stuiter ik van de zenuwen. Terwijl het niets moet uitmaken wie je voor je hebt, denk ik dan altijd maar. Ik probeer altijd op elk niveau een zinnig maar ook leuk gesprek te voeren. Edoch lijkt het tijdens sollicitatiegesprekken erop dat ik te veel en te graag wil, wat natuurlijk nooit goed is. Je moet casual eventjes lichtjes aanstippen dat jij de beste bent van al die mensen die ook deze functie ambiëren. Die ook op de proppen mogen komen.
Het is het wachten waar ik niet goed in ben, het continue afwachten tot een ander eens klaar is. Ik vraag me af, of ik de enige ben die daar zo een last van ondervind?
Vandaag heb ik een simpele bancaire actie uitgevoerd en het kost me vijf (ja, 5) werkdagen om het resultaat ervan te kunnen zien. Belachelijk! Van de week heb ik een nieuwe mobiele telefoon aangevraagd en het duurt zes (ja, 6) weken voor ik uitsluitsel krijg of ik er via de verzekering in aanmerking voor kan komen.
Soms vind ik dat soort zaken niet te 'handlen'. Ik kan er niet mee omgaan! Ik wil snel, ik wil nu, ik wil meteen....
Geen reacties
Welkom op mijn immer van lay veranderende weblog. Het staat je vrij om te reageren, mits met humor en vriendelijkheid geschreven.
