The order of chaos
Van beroep was ik ooit eens een directie-secretaresse. En een ordelijke. Het was waanzinnig hoe een pietje precies ik altijd was. Of het nu kwam door het perfectionische zelfbeeld dat ik had, of door de eisen van mijn werk destijds, ik weet het niet. Maar ooit, in een vorig leven, was ik niet chaotisch. En ik weet niet meer wat er gebeurd is dat dat veranderde. Ik kan mijn vinger er niet opleggen, behalve misschien dat ik de leeftijd van veertig bereikte.
Volgens mij gaan er dan andere wijzers tikken en word je luchtiger. Noem het een vervroegde midlifecrisis. A female touch of the chaos theory. Alhoewel ik me de ernst van het leven ook wel eens aan wil trekken, dat dan weer wel. Maar je moet het zo zien, ik zit temidden van een chaotische wereld, mijn huiskamer, mijn stekje, liefst de gehele dag aan de iMac leuke dingen te doen. En alles wat daaromheen gebeurt is bijzaak. Ligt er dus als complete wanorde omheen. Ik zie het niet, of ik wil het niet zien. Het heeft geen invloed op me, of misschien wel, maar alleen dan als ik het op het laatste moment kan oppakken. Omdat ik dan wel moet.
Zo schaam ik me niet eens meer als er bezoek komt binnenwandelen. Ik zeg alleen maar dat ze niet op de chaos moeten letten. En dan antwoorden mensen heel wijselijk: "welke chaos?"
OK, het valt heus wel mee. De chaos ligt vooralsnog achter gesloten deuren, zoals kledingkasten die ik ooit aan stringente eisen te voldoen moet gaan opruimen. Ladekasten die altijd en eeuwig een rommellaatje zijn. De vaat die zich altijd en eeuwig op schijnt te moeten bouwen tot een berg.
Toch kan ik altijd alles weer terugvinden. Ik heb een 'Elephant's memory'. Zo bedacht ik me vandaag toen ik dringend iets op moest zoeken ter verantwoording aan een derde en het niet kon terugvinden. Juist omdat ik onlangs mijn toko had opgeruimd....
Geen reacties
Welkom op mijn immer van lay veranderende weblog. Het staat je vrij om te reageren, mits met humor en vriendelijkheid geschreven.
